Λένα . . .

. Τελείως ξαφνικά, πρίν λίγο καιρό, έφυγε η Λένα.

. Πάνω σε μια μοτοσυκλέττα. Που . . . " η μοτοσυκλέττα δεν έχει όπισθεν" . . .

. Ήταν η ξαδέρφη μου ( και πολύ δυσκολεύτηκα να γράψω "ήταν" και όχι "είναι" ) ένα κορίτσι που πολλά πέρασε και πολύ δυσκολεύτηκε στη ζωή της από την παιδική της ηλικία αλλά και στην συνέχεια. Και καθώς την αποχαιρετούσαμε άκουσα κάποιον άγνωστο σε μένα να λέει : " Πέρασε πολλά, αλλά όμως πάντα χαμογελούσε . . . "

. Την αποχαιρετήσαμε κάτω από τις φλαμουριές, που εκείνη τη μέρα ίσως είχαν ακόμη πιό έντονο άρωμα.


. Ο χαμός της ήταν ένα σόκ. Από εκείνα που πολλές φορές μάς επιτί-θενται στην ζωή μας για να μάς ξυπνήσουν ίσως, να συνέλθουμε, να ασχοληθούμε και με άλλα πράγματα πέρα από την ρουτίνα τής καθημερινότητας. Να ζήσουμε.

. Αλλά αυτά τα σόκ γρήγορα πάλι τα ξεχνάμε μπροστά στις άλλες επιθέσεις που κάθε μέρα δεχόμαστε επίσης. Το ενοίκιο, τούς λογα-ριασμούς, τα φροντιστήρια τών παιδιών, τις κάρτες, την δόση για το σπίτι, την ανάγκη για καινούριο αυτοκίνητο, πού θα φάμε, που θα διασκεδάσουμε, ποιόν θα εκμεταλλευτούμε, πού θα κάνουμε οτι τάχα γεμίζουμε τα κενά τής ζωής μας.

. Πολλές φορές, μετά από μιά επίσκεψη σε κάποιο Νοσοκομείο, μιά απώλεια, μιά κηδεία συγγενή ή φίλου, σκεπτόμαστε οτι αξίζει να αλλάξουμε τη ζωή μας, να την αναβαθμίσουμε, να την κάνουμε πιό ουσιαστική, μα πάλι ξεχνιόμαστε.

. Όμως με την Λένα ήταν νομίζω διαφορετικά. Η ανάμνησή της νομίζω οτι θα με βοηθάει να είμαι λίγο καλύτερος στούς άλλους αλλά και σε μένα.

. Πάρα πολύ καιρός πέρασε και δεν μπορούσα να καθήσω να γράψω αυτήν την ανάρτηση, και ακόμη περισσότερο να διαλέξω κάποια φωτογραφία. Μάλλον αργότερα . . .

MADRUGADA

. Συναυλία με έντονη συμμετοχή τού κόσμου που είχε από νωρίς κατακλύσει το χώρο.
. Και οι Madrugada πολύ καλοί, δεμένοι και με όρεξη γι' αυτό πού κάνανε. Δεν ήταν διεκπεραιωτές μιάς ακόμα βραδυάς μέσα στις άλλες. Και μαζί με τα παλαιότερα και πολλά από τα καινούρια τους τραγούδια.




. Δεν κουράστηκα καθόλου παρά την μεγάλη διάρκεια τής συναυλίας. Ένα μόνο τραγούδι ( lucifer ) κάπως με εκνεύρισε γιατί μού φάνημε κάπως σάν "παιδικό" σε σχέση με τα άλλα τους. Σάν να πρέπει σώνει και καλά να γίνει " hit ".
. Και αφού άρχισα να γκρινιάζω, να πώ οτι ήταν η πιό δύσκολη να φωτογραφηθεί συναυλία. Οι φωτισμός πολύ κακός και τις περισσότερες φορές αντί να προβάλλει το συγκρότημα, έπεφτε στα μούτρα μας και μάς τύφλωνε. ..." Ατμόσφαιρα " ! ! !


. Ευτυχώς για τις κακές φωτογραφίες μου, με αποζημίωσε η πολύ καλή μουσική. Το ισοζύγιο τής συναυλίας θετικό επομένως.

Χανιά 2

.




. Λίγες, ελάχιστες μέρες στα Χανιά. Μιά πόλη που πρωτοείδα με αισθήματα χαράς. Η κλίμακα τής πόλης, ο κόσμος, η θάλασσα. Μιά πόλη που μπορείς να μείνεις.

. Αλλά πόσα παληά, απεριποίητα, μισοκατεδαφισμένα κτήρια.

. Κάποια άλλα πάλι, είναι σαν να βγαίνουνε από τις σελίδες τού Παπαδιαμάντη. Φτωχά, μικρά, ελάχιστοι χώροι - δοχεία ζωής, με αντίστοιχα μικρά, ήσυχα γεροντάκια που δείχνει νά 'ζησαν εκεί μιά γεμάτη ζωή. Χαρές, λύπες, γέννες, θανάτους. Μικρά σπίτια που ξεχειλίζουν αναμνήσεις. Που περιμένουν πια μόνο το αναπότρεπτο ... ( μόνο ; )

. Τελικά από αυτή την πόλη, μένει έντονη η αίσθηση τής εγκατάλειψης. Και πάλι ένα ...παράπονο· πώς θα μπορούσε να ήταν αυτή η χώρα, και πώς την κάναμε.

Χανιά 1

.


. Ξεκίνησε με όνειρα.

. Να κατα-
κτήσει τον κόσμο.

. Πάντα μπροστά !

. Εξ' άλλου, “ οι μοτοσυκλέττες δεν έχουν όπισθεν ” !

. Τώρα, δηλαδή εδώ και καιρό, είναι ακίνητη, να αναπολεί τα παληά ταξίδια. Ονειρεύεται τάχα ένα ακόμα νέο ξεκίνημα ;

. Ο ιδιοκτήτης την τύλιξε στοργικά με ένα κάλυμμα, που κι αυτό με τον καιρό έχει φθαρεί. Κάπου θα ονειρεύεται κι αυτός το παρελθόν τους. . . .
. το μέλλον τους η Φθορά.-

Στον Κήπο τού Βυζαντινού Μουσείου Θεσσαλονίκης

Κώστας Λαχάς 2

. Αυτοί οι πίνακες που δημοσιεύω σήμερα είναι όπως και οι προηγούμενοι φτιαγμένοι με λαδοπαστέλ σε σελίδες Α4. Δημιουργήθηκαν οι περισσότεροι σε ένα μικρό γραφείο, σε ώρες που η ανάγκη δράσης του συναντούσε εμπόδια, δυσκολίες και δημοσιουπαλληλικές συμπεριφορές. Είναι σαν ένα παιχνίδι αλλά κύρια ήταν η διέξοδός του μέσα από τα τείχη που συνεχώς ορθώνονται γύρω μας.
. Ο Κώστας Λαχάς μ' αυτά τα μικρά σχέδια, ξέφευγε από τα τείχη που " ανεπαισθήτως τον έκλειναν από τον κόσμο έξω ".

Κώστας Λαχάς 1

. Ήρθα σε επαφή με το έργο του σε μιά έκθεση στη γκαλερί στα υπόγεια τού κτηρίου τών εφημερίδων ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ καί ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, μιά εποχή που είμασταν πιό αθώοι και ανυποψίαστοι από οτι σήμερα, και που οι εκδότες τών εφημερίδων και τών καναλιών δεν κάναν αρπαχτές με την Τέχνη παράλληλα με τα Δημόσια Έργα.

.



. Συγκλονίστηκα από τον τρόπο που ένας Καλλιτέχνης μπορεί να κάνει ένα μουσαμά και λίγα χρώματα να σού μιλούν , να σε ακινητοποιούν και ταυτόχρονα να σε ταξιδεύουν καθώς τα βλέπεις . . .


. Αργότερα θυμήθηκα οτι και πολύ παληότερα, φοιτητής στην Θεσσαλονίκη, είχα δεί για πρώτη φορά έργα του που με είχαν επίσης εντυπωσιάσει, εκτεθειμένα σε κεντρικό κατάστημα ρούχων τής Θεσσαλονίκης ( εκείνη πιά κι αν ήταν αθώα εποχή, που καταστηματάρχης εξέθετε τμήμα της προσωπικής του συλλογής στο κατάστημά του χωρίς να επιδιώκει δημοσιότητα ! ).

. Στην συνέχεια γνώρισα τον Καλλιτέχνη προσωπικά αλλά και μέσα από τα δυστυχώς λίγα βιβλία του, όμως είναι τόσα πολλά όσα μπορεί να πεί κανείς γι αυτόν και τις δραστηριότητές του, που θα επανέλθω και σε άλλη ή σίγουρα και άλλες αναρτήσεις.

. Και παραθέτω εδώ τμήμα κριτικής από το 2004-5 για την ζωγραφική τού Λαχά, από τον Πέτρο Μαρτινίδη καθηγητή τής Αρχιτεκτονικής τού ΑΠΘ και λογοτέχνη :

. " Η καλύτερη ερμηνεία τών πινάκων τού Κώστα Λαχά ίσως να βρί-σκεται στα δικά του λογοτεχνικά έργα. Όπως και αντιστρόφως, ό,τι φωτίζει τα χρονικά τών διηγημάτων και τα ποιήματά του, είναι τα εικαστικά του έργα. Σάν την τζάζ τού Τσάρλι Πάρκερ, ας πούμε, που "εξηγεί" τούς πίνακες τού Τζάκσον Πόλλοκ, ή και αντιστρόφως.
. Λέγεται πως οι μεγάλοι καλλιτέχνες συμπίπτουν με το έργο τους, είναι οι ίδιοι το έργο τους. Πόσο μεγάλος καλλιτέχνης είναι ο Κώστας Λαχάς, δεν έχω αρμοδιότητα να το σταθμίσω κι ούτε ξέρω αν υπάρχουν τέτοιας λογής αρμοδιότητες.
. Ξέρω όμως οτι πίσω από τις μακριές ανάσες τών κειμένων του, πίσω από τα αλλεπάλληλα ονόματα περιοχών, δρόμων κι ανθρώπων που μνημονεύονται στην ροή τής γραφής του, πίσω από τα αμαλγά-ματα εικόνων που ζωντανεύουν με παρελθοντική χάρη και το άρωμα ποιητικών στοχασμών που εκλύεται με κάθε φυσικότητα, θέλει δε θέ-λει κανείς - ακόμα κι ο αναγνώστης που δεν τον έχει ποτέ γνωρίσει από κοντά - ακούει τον ήχο τής φωνής του να ηχεί. Να ηχεί, να συνηχεί και να μεταμορφώνει σε στίχους ή σε τραγούδι, κατά βάθος κάθε αράδα τού κειμένου.
. Το ίδιο συμβαίνει και με τα εικαστικά έργα τού Κώστα Λαχά. Όποιο κι αν είναι το εμφανές θέμα τους - τοπίο με θαμμένα μες τη γή γλυκά φεγγάρια, υψίκορμα θυσανωτά φυτά σαν εφηβαία, κορμιά ή πρόσωπα χαμένα σ' ένα σκοτεινό όσο και εκτυφλωτικό contrelumiere κ.ο.κ. - καταλήγουν να ανασαίνουν και να συστρέφονται, αναδεύοντας με ένα χορευτικό ρυθμό την ψηλόλιγνη φιγούρα τού δημιουργού τους σε κάποιο μακρινό, πίσω πλάνο . . .
. . . Μιά άμεση, εσωτερική εικόνα το καθένα τους, ζωντανή και παιχνιδιάρικη, ακόμη και σε στιγμές που μοιάζουν μελαγχολικές.
. Ένας χαιρετισμός ζωής και ένας αποχαιρετισμός τής ζωής, που όπως κι αν την δούμε, όπως και αν τη χαρούμε μαζί με πλήθη άλλων, ή τη θρηνήσουμε μαζί με πλήθη άλλων, για τις αλλαγές της που μάς πληγώνουν ή τα όσα δεν αλλάζουν με τίποτε και μάς πληγώνουν ακόμη χειρότερα, μόνος ο καθένας την απχαιρετά εν τέλει. Μόνος και ανίκανος να μαντέψει "τί χρώμα έχουν τα ποιήματα τού κάτω κόσμου..."