Τής Άνοιξης...1

. που...

. Ξανάρχεται.


. Με τς φορσύθιες. Τις τσιντόνιες. Τις φωτείνιες.

. Μέ τα άνθη τής αμυγδαλιάς που μέσα στο χειμώνα σου, πάντα σε ξαφνιάζει το πόσο αναπάντεχα και απροειδοποίητα εκρήγνυνται.

. Γιατί δεν ανθίζουν απλά.


. Εκρήγνυνται !

. Mέσα σε μιά μόνο βραδυά.

. Σε ένα λευκορόδινο σύννεφο.


. Μόνο και μόνο για να χαμογελάσεις το πρωΐ που θα το δείς.

. Μόνο και μόνο, για να ονειρευτείς ξανά . . .

...και τής Άνοιξης...

. μιάς Άνοιξης πίσω από τα σίδερα που

" ανεπαισθήτως μάς έκλεισαν από τον κόσμον έξω"...






. Άνοιξης πάντως. Άς τής επιτρέψουμε να μπεί και μέσα μας...

21 Μαρτίου. Ημέρα τής Ποίησης

.
. “ Να γιατί γράφω. Γιατί η Ποίηση αρχίζει από κεί που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος. Είναι η λήξη μιάς ζωής και η έναρξη μιάς άλλης, πού είναι η ίδια με την πρώτη αλλὰ που πάει πολύ βαθιά, ως το ακρότατο σημείο που μπόρεσε ν᾽ ανιχνεύσει η ψυχή, στα σύνορα τών αντιθέτων, εκεί που ο Ήλιος κι ο Άδης αγγίζονται.
. ...Γι᾽ αυτό γράφω. Γιατί με γοητεύει να υπακούω σ᾽ αυτόν που δεν γνωρίζω, που είναι 
ο εαυτός μου ολάκερος, όχι ο μισός που ανεβοκατεβαίνει τούς δρόμους καὶ φέρεται εγγεγραμμένος στα μητρώα αρρένων τού Δήμου .
. Είναι σωστὸ να δίνουμε στο άγνωστο το μέρος που τού ανήκει· να γιατί πρέπει να γράφουμε. Γιατί η Ποίηση μάς ξεμαθαίνει απὸ τον κόσμο, τέτοιον που τον βρήκαμε : τον κόσμο τής φθοράς, που έρχεται κάποια στιγμὴ να δούμε οτι είναι η μόνη οδός για νὰ υπερβούμε τη φθορά, με την έννοια ποὺ ο Θάνατος είναι η μόνη οδός για την Ανάσταση. ”

. Οδυσσέας Ελύτης

“ Πρώτα πρώτα η Ποίηση,” Ανοιχτά Χαρτιά.

tindersticks

. Την έναρξη αναλαμβάνει ο άγνωστος για μένα David Kitt. Μόνος, με την κιθάρα του και ένα φορητό Mac γεμίζει τον χώρο που δεν έχει γεμίσει ακόμη με κόσμο, με μπαλλάντες σημερινές με ρίζες στην Ιρλανδία. Σεμνός και με λίγο τράκ, κρατάει ένα καλό επίπεδο παρουσίας.
. Στην συνέχεια οι Tindersticks. Κι αρχίζει η μουσική τους. Μέσα στο μισοσκόταδο, ένας ένας παίρνουν την θέση τους οι επτά μουσικοί, και ξεκινώντας σταδιακά ο ένας μουσικός μετά τον άλλο, αρχίζει η εισαγωγή που μάς βάζει στον κόσμο τους. ‘Η, μάς φέρνει σε επαφή, με ένα κρυμμένο μέσα μας, δικό μας κόσμο.
. Σε σύγκριση με παλαιότερες παραγωγές τα σημερινά τραγούδια είναι πιό εξωστρεφή. Η μελαγχολία είναι λιγότερο έντονη ( και γι αυτό να πώ και λιγότερο επιφανειακή ; ) πιό βαθειά, πιό δική μας. Οι jazz επιρροές στις εκτελέσεις τής μουσικής τους σήμερα πιό έκδηλες από άλλοτε στην σκηνή.



. Ο ήχος είναι πολύ καλός, και το ίδιο συμβαίνει με το φωτισμό, σ’ αντίθεση με άλλες συναυλίες στον ίδιο χώρο.



. Η δύναμη τού συγκροτήματος είναι οι live εκτελέσεις. Η μουσική τους είναι πολύ πιό δυνατή, παλλόμενη, ώριμη, εκφραστική από ότι στα στούντιο. Ίσως έχουν ανάγκη την παρουσία τού κοινού τους γι αυτό το αποτέλεσμα. Μελαγχολική, θλιμμένη αλλά και ταυτόχρονα παράξενα ζεστή, λυρική αλλά και στιβαρή, ισορροπημένη, εμπεριέχοντας μέσα στην μελαγχολία της κρυμμένες ελπίδες για κάτι που έρχεται.

"Θα αφήσω πίσω αλλά δε θα αγνοήσω το παρελθόν μου. Στη νέα ζωή που θα χτίσω, θα βάλω στα θεμέλια όλα αυτά τα δεινά που με οδήγησαν στο τέλμα. Δεν είναι αυτά όμως που μ' έκαναν πιό γνωστικό ; Αναγέννηση από τα συντρίμμια μου, ζωή από τον παρολίγον θάνατό μου και ένα αύριο με τη θέληση να είναι τόσο ζεστό και ασφαλές όπως ακριβώς εκείνες τις ώρες πριν γεννηθώ..."


Μέσα από το σκοτάδι τής σκηνής αλλά και τής μουσικής που καθορίζει τα συναισθήματά σου όπου κυριαρχεί η οδύνη, αχνοφαίνεται, ή μάλλον διαισθάνεσαι οτι πρόκειται να αναδυθεί ένα φώς. Να το πώ καλύτερα· όχι ένα φώς στην άκρη τού τούνελ, αλλά πολλές αχτίδες φωτός που θα φέρουν λύτρωση· γαλήνη. Αχτίδες ζωής.



…Με μάτια φλογισμένα ξεκινώ απ'την αρχή να βρώ το δρόμο που είχα για καιρό ξεγραμμένο. Ξέρω πως θα έρθουν και άλλες θλίψεις, και άλλα στοιχειά θα κάνουν να χλωμιάσει από φόβο το δέρμα μου. Όμως προχωρώ... θα κοιτάξω πέρα από τη μπόρα που μ'έκλεισε σ' ένα cafe τής παρακμής για να βρω το θησαυρό που ελπίζω. 
Και ακόμα και αν αυτός αποδειχθεί άνθρακες, δε θα κλείσω τα μάτια. Από τα πιο φριχτά ορυκτά δε γεννιούνται τα διαμάντια ;
…





. Πρόκειται για μυσταγωγία. Συμμετέχεις σε κάτι θετικό. Δεν υπάρχει κατάθλιψη σ’ αυτή την Μουσική, κι ας λένε...

. Η Μελαγχολία μέσα της είναι Δημιουργική, και γι αυτό έναι ψυχ - αγωγός αυτή η μουσική με την κυριολεκτική έννοια τής λέξης . Όπως σ’ όλες τις Μεγάλες Μουσικές...

Πίσω ξανά ....

. πίσω.

. Πίσω στο ιστολόγιο, πίσω, στο βάθος τών καναπέδων μας . . .

. Μετά τα γεγονότα τού Δεκέμβρη, άφωνοι, άλαλοι, χωρίς κρίση, χωρίς συνείδηση. Άβουλοι. Εικονολήπτες, εικονοκαταναλωτές, υπνωτισμένοι από τα χαζοκούτια . . .

. Τί έμεινε από την Οργή ; Ένα όνομα σε μια ..."αυθαίρετη" πινακίδα :
"Οδός Αλέξη Γρηγορόπουλου" . . .

. Τι έμεινε από το θάνατο τής Αμαλίας Καλυβίνου παλαιότερα ; 'Ενα μνήμα μόνο. Όχι η Μνήμη.
. Τί έμεινε από το Βατοπαίδι ; Τα Οικόπεδα που εξακολουθούν να τα κτίζουν, επιλεγμένοι εργολάβοι επιλεγμένων και σημαινόντων προσώπων μιάς σπείρας. Το κέρδος κάποιων. Όχι η Μνήμη όλων. Όχι η Συλλογική Συνείδηση.
. Τί έμεινε από τα Ομόλογα στα οποία βασίζονταν οι ελπίδες ενός λαού για σύνταξη και νοσοκομειακή ασφάλεια ; Τίποτα. " Χάθηκαν ".
. ... εκτός από τα "μαύρα" βέβαια, που ήδη έχουν επενδυθεί σε οικόπεδα και τίτλους που αυτά δεν χάνονται. Μόνο αυξάνονται.Το κέρδος κάποιων. Όχι η Μνήμη όλων. Όχι η Συλλογική Συνείδηση. Όχι η απόφαση για Πολιτική Πράξη. Για Διεκδίκηση τής Ζωής μας.

. Τί θα γίνει με όλα αυτά που καταστρέφουν, λάθος· που ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ κάθε μέρα τη Ζωή μας ; την καθημερινότητά μας ;
. Αυτό το πράγμα το λέμε Ζωή ;
. Ίσως δεν αξίζουμε κάτι καλύτερο . . .


. Πίσω λοιπόν· και :

... στον ασβέστη τώρα τούς αληθινούς μου Νόμους κλείνω κι εμπιστεύομαι.
Μακάριοι, λέω, οι δυνατοί που αποκρυπτογραφούνε το Άσπιλο ...

Μόνοι.

... με συνοδεία κάτι παράξενες τύψεις, ( όσοι επιτρέπουν στον εαυτό τους αυτήν την ...πολυτέλεια ).



. μια σκοτεινή θάλασσα· για να μάς ξεπλύνει

ή για να μάς σκεπάσει. . . .

μια σφαίρα· ....κι ΟΡΓΗ

. η σφαίρα αυτή σκότωσε ένα παιδί, αλλά πέρασε μέσα από όλους μας.

. 'Ολοι είμαστε πληγωμένοι από την ίδια σφαίρα . . .

. . . . ή θά ‘πρεπε όλοι να είμαστε πληγωμένοι.
.

. Επειδή είμαστε όλοι θύματα αυτής τής σφαίρας, αφού αφήσαμε να γίνει έτσι ο κόσμος που κάποτε ονειρευτήκαμε διαφορετικό.
. Επειδή είμαστε όλοι θύτες με αυτήν την σφαίρα, αφού αφήνουμε την πατρίδα μας να έχει τέτοια Πολιτική, Πολιτιστική, Οικονομική, Κοινωνική Οργάνωση που τόσο εύκολα κι απερίσκεπτα σκοτώνει ένα παιδί 15 χρονών.

. Που κάθε μέρα σκοτώνει το Μέλλον μας.

. Το Μέλλον της.

Φραγκφούρτη. 'Ενα φάντασμα...

. βαρειά σύννεφα μαζεύονται πάνω από τούς πύργους τών Τραπεζών και τών Ασφαλιστικών Εταιρειών στην Φραγκφούρτη. Αλλά και στο Τόκιο, την Νέα Υόρκη, το Λονδίνο. Παντού.

. Και σκεπάζει όλους μας . . .

. "Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη." Πάνω από τον κόσμο.


. Μετά από χρόνια πολλά, που όποιος μιλούσε ( ή ακόμη και σκεφτόταν ) φράσεις όπως "πάλη τών Τάξεων" "υπεραξία", "καπιταλισμός" κ.λ.π. ήταν γραφικός, ή παλαιάς κοπής ή οτιδήποτε άλλο,

- που η σκόνη τού καταρρεύσαντος Τείχους είχε σκεπάσει όλον τον κόσμο, και ο θόρυβος αυτής τής κατάρρευσης σκέπαζε κάθε φωνή,

- που ο "φιλελευθερισμός" ( άκου τώρα λέξη για την άγρια εκμετάλλευση κάθε ενός δευτερολέπτου μας ) και η "ελευθερία ( ! ) τών αγορών" θα έφερνε την λύση όλων τών προβλημάτων στον Κόσμο,

- και που όλων το μέλλον ήταν να γίνουν γιάπηδες και να κυκλοφορούν με Cayenne . . . !

. "Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη." ( Karl Marx ). Πάνω από τον κόσμο.

. Και ανοίγουν ξανά τα παληά τα βιβλία· προσέχει ξανά ο κόσμος την λέξη "εκμετάλλευση", την λέξη "υπεραξία", δίνει το σωστό νόημα στην φράση " ελευθερία τής Αγοράς".

. Αλλά θέλει πολύ χρόνο ακόμη όλο αυτό να γίνει Συνείδηση, να γίνει Συμμετοχή, να γίνει Δράση. Ως τότε, είτε με σύννεφα είτε ακόμη και με ήλιο, ένα φάντασμα θα πλανιέται πάνω από τον κόσμο.