πάλι μπροστά με SUMMERTIME ( ξανά ! )

.
. Σήμερα είμαι πολύ χαρούμενος.
. Μιά ανάρτηση που πολύ καιρό ήθελα να κάνω με την "συνεταιρική" φωτογραφία τής αγριοτριανταφυλλιάς, και που έγινε στην καλύτερη χρονικά στιγμή, στη γιορτή τού Μήτσου.
. Μια ανάγνωση ενός υπέροχου κειμένου στο FB ενός πολύ αγαπητού φίλου μου, τού Πέτρου,
. Μιά πρόταση φιλίας στο FB από τον Στέφανο, και μιά συμμετοχή στην παρακολούθηση τού ιστολογίου αυτού από τον Αλέκο.

. Από δύο φίλους που πάρα πολύ καιρό παρακολουθώ και διαβάζω στη μπλογκόσφαιρα.
. Από τότε που εγώ έκανα τα πρώτα μου βήματα, χωρίς ειδικές γνώσεις, με άγνοια κινδύνου ( ! ) αλλά και με όρεξη να δείξω κάποιες φωτογραφίες μου και να τις θυμηθώ και εγώ, καθώς σιγά σιγά είχα ξεκινήσει μιά διαδικασία ψηφιοποίησης παληών και νεώτερων slides μου.
. Που σέβομαι πολύ την άποψή τους και αγαπώ την ευαισθησία και την ...ξεροκεφαλιά τους !

. Και γι αυτό, αισθάνομαι όπως όταν παρακολουθώ αυτό το video :



είναι ο Keith Jarrett στο Τόκιο το 1987.

. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγραφεί αυτό το συναίσθημα ! ! !

. Χαρισμένο σε όλους τούς φίλους και τούς δικούς μου.

μιά παληά συνέντευξη, ξανά.

.
. Στό ιστολόγιο " Πρόχειρο Τετράδιο " τού Παναγιώτη Παπαχατζή, διάβασα ένα κείμενο από μιά παληά συνέντευξη τού Γ. Παπανδρέου, που μού άρεσε πολύ.
. Δείχνει την ευαισθησία ενός ανθρώπου, που την κράτησε σχεδόν πεισματικά, παρά τις αντίξοες συνθήκες.

. Άν το σκεφτούμε καλά, τόσο τα ΜΜΕ τών νταβατζήδων, όσο και η μικρόψυχη αρτηριοσκληρωμένη άλλη Αριστερά ( και ΚΚΕ αλλά ΚΑΙ ο Συν/σύριζα, απλά διαφορετικός βαθμός αρτηριοσκλήρωσης ), αυτήν την ευαισθησία στόχευαν και λοιδωρούσαν όλα αυτά τα χρόνια... κι αυτό κάνουν και τώρα ακόμη στα blogs τού χώρου... Είμαι απόλυτα σίγουρος οτι πολύ γρήγορα, με τα πρώτα μέτρα θα τούς κοπεί αυτό...
. Κι ήταν πιό εντυπωσιακό να το διαβάζω κάτω από αυτές τις συνθήκες μετά τα εκλογικά αποτελέσματα που ξαναφέρνουν καθαρό αέρα και την υπόσχεση μιάς Άνοιξης...
. Το παραθέτω αυτούσιο...

" Να σταματήσουμε το μοιρολόι...
Το παρακάτω είναι απόσπασμα από μια ομιλία του Παπανδρέου, δύο χρόνια πριν. Δεν ξέρω γιατί αλλά ήταν ένα από τα πρώτα πράγματα που θυμήθηκα εχθές βράδυ.

"Το μοντέλο ανάπτυξης στην χώρα μας αιχμαλώτισε την Ελλάδα σε αδιέξοδα. Το δημόσιο, αιχμάλωτο στην γραφειοκρατία, το ρουσφέτι και την διαφθορά. Το Πανεπιστήμιο, αιχμάλωτο ενός κρατικού συγκεντρωτισμού και, ο φοιτητής, αιχμάλωτος του ενός και μοναδικού συγγράμματος.

Ο ασθενής, αιχμάλωτος της υπερεξειδίκευσης και της έλλειψης πρωτοβάθμιας περίθαλψης στην γειτονιά του. Τα Νοσοκομεία, αιχμάλωτα των κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων των προμηθευτών.


Ο τηλεθεατής, αιχμάλωτος του ανταγωνισμού των τηλεπαράθυρων. Ο νέος άνθρωπος, αιχμάλωτος της πελατειακής αντίληψης, του ρουσφετιού, της αναξιοκρατίας και της υπέρτατης ανάγκης να έχει, όπως λέει η ίδια η νέα γενιά, το «κονέ», για να προχωρήσει στη ζωή του.

Ο πεζός, αιχμάλωτος της έλλειψης πεζοδρομίων. Η Αθήνα, αιχμάλωτη των σκουπιδιών και, η περιφέρεια, αιχμάλωτη της Αθήνας. Ο μαθητής, αιχμάλωτος του καταναγκαστικού έργου της αποστήθισις για τις εξετάσεις. Οι Αθηναίοι, αιχμάλωτοι ενός περιβάλλοντος που υποβαθμίζεται, αιχμάλωτοι των ρύπων στα πνευμόνια τους, αλλά και ενός υδροφόρου ορίζοντα που, σιγά - σιγά, θα μας δηλητηριάζει.

Τα μικρά παιδιά, αιχμάλωτα της έλλειψης πρασίνου, χώρων αναψυχής και παιχνιδιού. Οι κολυμβητές, αιχμάλωτοι των αυθαιρέτων στις παραλίες μας. Οι οδηγοί, αιχμάλωτοι της κίνησης, οι αγρότες, αιχμάλωτοι των μεσαζόντων, η μητέρα, ο γονιός, αιχμάλωτοι του ωραρίου των σχολείων.

Οι καλλιτέχνες, αιχμάλωτοι πολέμου, αυτού του πολέμου των πληροφοριών, που κατακλύζουν και βομβαρδίζουν την ζωή μας και πνίγουν την ποιότητα του πολιτισμού μας. Οι φτωχότεροι, αιχμάλωτοι της ακρίβειας, οι μετανάστες, αιχμάλωτοι μιας πολιτείας, που δεν αναγνωρίζει τα δικαιώματά τους.

Το άτομο με αναπηρία, αιχμάλωτο μιας πολεοδομίας, που ποτέ δεν το υπολόγισε. Ο μηχανικός, αιχμάλωτος της τσιμεντοκρατίας. Την τελευταία δεκαετία, χτίσαμε 1.000.000 σπίτια στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Και τι σπίτια !

Οι δημότες, αιχμάλωτοι των ιδιωτικών τους χώρων, ελλείψει δημοσίων χώρων πολιτισμού και συμμετοχής. Και οι πολιτικοί; Οι πολιτικοί, αιχμάλωτοι των μεγάλων ή και μικρότερων συμφερόντων της μιντιοκρατίας, της μετρησιοκρατίας και της μετριοκρατίας.

Και σε όλα αυτά, ο πολίτης, αιχμάλωτος της ανασφάλειας του. Μιας πεποίθησης ότι, τίποτε δεν αλλάζει. Ότι αυτή η κατάσταση αποτελεί και μοίρα του, μοίρα μας. Ότι αυτός είναι ο προορισμός μας, το πεπρωμένο μας.

Η μάχη που δίνω, και μέσα στο ΠΑΣΟΚ, αυτές τις μέρες, δεν είναι απλώς μια μάχη προσώπων. Είναι μια μάχη ιδεών. Και είναι ώρα, να απελευθερωθούμε από την μοιρολατρία μας και το μοιρολόι που την συνοδεύει."

Από σήμερα οι πολίτες έδωσαν την εντολή στον Παπανδρέου να τους πείσει ότι πρέπει να σταματήσουμε τον μοιρολόι σαν λαός. Είναι πλέον στο χέρι του. Από εχθές το βράδυ έχω μόνιμα ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπο και ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι που γνώρισα τα τελευταία 2 δύσκολα χρόνια έχουν το ίδιο ακριβώς χαμόγελο. Στέφανε, Γιώργο, Στέφανε, Πέτρο, Ανδρέα, Κατερίνα, Μιχάλη, Κώστα, Γιάννη, Στέλιο, Σωτήρη, Ντίνα... πάμε! :-)

πάντα υποκειμενικά, Παναγιώτης Παπαχατζής "

http://proxeirotetradio.blogspot.com/2009/10/blog-post_05.html

με την συγκίνηση μιάς ομιλίας...

.
. Μια φράση : " Δεν σάς ζητώ Ανοχή· σάς ζητώ Σ Υ Μ Μ Ε Τ Ο Χ Η ! "

. κι ένα βιβλίο : " Το παραμύθι χωρίς όνομα " τής Πηνελόπης Δέλτα.



. Κι αρχίζει πάλι ένας ρομαντισμός ( είναι ; ) να μάς κάνει να ονειρευόμαστε μιά άλλη πατρίδα. Που θα την κάνουμε " Άλλη " εμείς !
. Κι αυτή την φορά δεν είναι μόνο ρομαντισμός. Είναι και η Γνώση τού τί προκάλεσε και τι κόστισε η χαμένη πενταετία τού αχρηστότερου, ανωφελέστατου και ταυτόχρονα δυσαρεστότατου που επι τέλους μάς αδειάζει τη γωνιά ! Είναι η πείρα τού '93, τα όνειρα τού '81, που ζούν ακόμη μέσα μας. Θα μάς οδηγούν στο φτιάξιμο μιάς δικαιότερης κοινωνίας.
. Κι όπως σημείωσα σε σχόλιο σε ένα ιστολόγιο που σέβομαι πολύ τις απόψεις που αναγράφονται εκεί :

". Κι ίσως είναι καιρός να ακούσουμε το κάλεσμα τού Πρόεδρου τού ΠΑΣΟΚ για μιά τέτοια κοινωνία συμμετοχής και όχι καναπέ ! Μιά κοινωνία που θα ενδιαφέρεται για το κοινό καλό και όχι για το ατομικό ρουσφέτι.

. Γιατί άν φταίει μιά φορά ο όποιος πολιτικός που έχει καθεστωτική λογική ή κάνει "εξυπηρετήσεις", φταίνε εκατό φορές οι “πολίτες” ( σε εισαγωγικά, γιατί δεν είναι Πολίτες, είναι ιδιώτες - idiots ), που πιέζουν τούς πολιτικούς και τα στελέχη για κάθε είδους ρουσφέτια. Αλλά κι εμείς που το ανεχόμαστε...

. Κι αυτή η κοινωνία θέλει συμμετοχή, διάλογο, συστρατεύσεις, καλόπιστο έλεγχο τής εξουσίας. Καθημερινό ! Άν ξανααράξουμε στον καναπέ ή στις ομάδες εύκολης διαμαρτυρίας ( γιατί άραγμα είναι κι αυτό ), εμείς θα φταίμε κι όχι οι πολιτικοί.

. Έχουμε ξανά μια ευκαιρία… Να μην την αφήσουμε να πάει χαμένη είναι δικό μας χρέος…"


. ..... " σάς ζητώ Σ Υ Μ Μ Ε Τ Ο Χ Η ! "

. Αυτή η πρόταση λέει όλα όσα ονειρεύτηκε αυτός ο Λαός για χρόνια, μερικές φορές προσέγγισε και πάλι έχασε. Εδώ είμαστε, να μην ξαναχάσουμε αυτή την νέα ευκαιρία.

. Και ξανά λέει : ” Τώρα είναι η ώρα τής Επιλογής. Πάμε ! ”

. Ε λοιπόν απόψε ανανεώσαμε τα όνειρα τής νειότης μας, ξαναφέρνουμε στο φώς τα όνειρα τών δικών μας που μάτωσαν κι αφήσανε τα νειάτα ή και τη ζωή τους σε φυλακές, εξορίες, μάχες. Όχι για τον εαυτό τους ! Για μιά καλυτερη, Δικαιότερη Ελλάδα !

. Ε λοιπόν Π Α Μ Ε ! !

Πανσέληνος στην Παραπορτιανή

. Αλλά πέρα από τις Αρχιτεκτονικές κριτικές, Πανσέληνος στην Παραπορτιανή.
και μαζί, την συνοδευει ένας στίχος τού Γιάννη Ρίτσου :



.


Ούτε απόψε πανσέληνος·
ένα κομμάτι λείπει.
Το φιλί σου


. τί σημείο στίξης να υπάρχει μετά ;

. Αποσιωπητικά ή Τελεία ;

Παραπορτιανή με πανσέληνο

. Ένα μικρό εκκλησάκι που πολύ λίγοι από τούς επισκέπτες στην Μύκονο τών ημερών μας στέκονται να δούν. Παληότερα, για χρόνια σημάδευε γενηές Αρχιτεκτόνων σαν αποτέλεσμα αλλά και σαν τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε.
. Σταδιακά, με τη βοήθεια τού Χρόνου, που το πέρασμά του άφηνε επάνω του ίχνη τών αναγκών που προέκυπταν.
. Καθιστώντας το ζωντανό !





.

. Όπως ένα δένδρο μεγαλώνοντας ακολουθεί τήν φορά τών βίαιων ανέμων τής περιοχής του. Όπως οι οργανισμοί που εξελίσσονται ανάλογα με το περιβάλλον όπου είναι αναγκασμένοι να αναπτυχθούν. Να αντέξουν. Να επιβιώσουν.
. Και τι μάθημα απλότητας, αλήθειας και ταπεινότητας απέναντι στις σημερινές εκκλησίες που ορθώνονται σαν τούρτες κακόγουστων ζαχαροπλαστείων. Εκκλησίες επιβολής· όχι εκκλησίες πρόσκλησης.

Τής Άνοιξης…2

. Που ακόμη κι αν εσύ την ξεχάσεις, αυτή είναι εκεί.

και...


... ξανάρχεται.


. Με λίγα φύλλα που πασχίζουν να ξεφύγουν από ένα σκληρό φλοιό που τα κρατούσε φυλακισμένα.


. Όχι. Από ένα φιλικό φλοιό που τα προστάτευε μέχρι νάρθει η άγια ώρα...

. Ξανάρχεται.

. Με ένα ξερόκλαδο που ξαφνικά γεμίζει μπουμπούκια...

. Με ένα τηλεφώνημα...

Τής Άνοιξης...1

. που...

. Ξανάρχεται.


. Με τς φορσύθιες. Τις τσιντόνιες. Τις φωτείνιες.

. Μέ τα άνθη τής αμυγδαλιάς που μέσα στο χειμώνα σου, πάντα σε ξαφνιάζει το πόσο αναπάντεχα και απροειδοποίητα εκρήγνυνται.

. Γιατί δεν ανθίζουν απλά.


. Εκρήγνυνται !

. Mέσα σε μιά μόνο βραδυά.

. Σε ένα λευκορόδινο σύννεφο.


. Μόνο και μόνο για να χαμογελάσεις το πρωΐ που θα το δείς.

. Μόνο και μόνο, για να ονειρευτείς ξανά . . .

...και τής Άνοιξης...

. μιάς Άνοιξης πίσω από τα σίδερα που

" ανεπαισθήτως μάς έκλεισαν από τον κόσμον έξω"...






. Άνοιξης πάντως. Άς τής επιτρέψουμε να μπεί και μέσα μας...