Τής Άνοιξης…2

. Που ακόμη κι αν εσύ την ξεχάσεις, αυτή είναι εκεί.

και...


... ξανάρχεται.


. Με λίγα φύλλα που πασχίζουν να ξεφύγουν από ένα σκληρό φλοιό που τα κρατούσε φυλακισμένα.


. Όχι. Από ένα φιλικό φλοιό που τα προστάτευε μέχρι νάρθει η άγια ώρα...

. Ξανάρχεται.

. Με ένα ξερόκλαδο που ξαφνικά γεμίζει μπουμπούκια...

. Με ένα τηλεφώνημα...

Ο ώμος ....

.













Ένας ώμος ολόγυμνος σαν Αλήθεια
πυρώνει την ακρίβεια του
στην άκρεια τούτη τής βραδυάς
που φέγγει ολομόναχη
κάτω από τη μυστικιά ημισέληνο
τής νοσταλγίας μου.

Οδυσσέας Ελύτης

Ιθάκη.

.















. Πρίν πολλά χρόνια, και όμως σαν χθές. Σε ένα μικρό, ( κλεμμένο ) παράδεισο. Που μπορεί να τον νοσταλγώ για χρόνια ακόμη.
. Ενώ θα έπρεπε να ψάξω να τον βρώ. Ίσως και σήμερα.
. Κάπου θα υπάρχει πάλι . . .