Για το Μανώλη Γλέζο...

.
. Για το Μανώλη Γλέζο. Για την συνέχεια τής Ιστορίας αυτού τού Τόπου.
. Που ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ !


Θα το μαζέψουμε το πρόσωπό μας απ' τη σκόνη.
Εκεί που σκορπίσαμε θα βρούμε πάλι τα ίχνη των ποδιών μας.
Τα παιδιά που χάσαμε θα τα ξαναμαζέψουμε στην αγκαλιά μας.
Θα επιστρέψουν οι γενιές που ξεκληρίστηκαν.
Τα μαλλιά μας θα ξαναμακρύνουν.
Θα τα δένουμε στις κολώνες των ναών σα τα λευκά πλοκάμια μιας Ύδρας πολυκέφαλης.
Στις ρυτίδες μας θα δώσουμε νόημα πάλι·
το μέτωπο δεν το χουμε για ξώφαλτσες, τυχαίες χαρακιές.
Πληγές που να φωνάζουν καλλιεργούμε χρόνο με τον χρόνο,
βραχνές, φρικτές σαν τη βοή μιας θάλασσας από κορμιά μέσα στ' αυτιά σας.
Θα φυτρώσουμε πάλι χέρια εκεί που τώρα χάσκουν κολοβά στόματα, χείλη ραμένα.
Λευκά, μαύρα, κίτρινα θα ζυγώνουν άξαφνα απ' το σκοτάδι, απ' του μηδέν τα σπλάχνα, και θα θαμπώνουν τα χρυσά κουμπιά.
Θα σκίζονται οι επωμίδες.
Τα κοντάρια σας θα σπάζουνε στα δυο.
Τις νύχτες που κοιμάστε τα μάτια μας θα ξαγρυπνάν σαν πεινασμένοι πάνθηρες.
Δεν θα τα κλείνουμε, δεν θα τα κλείνουμε, δεν θα τα κλείνουμε.

από το ιστολόγιο Radicaldesire

Νικήτας Τσακίρογλου ΙΙ, ΚΘΒΕ

. Η ιστορία τού δεσποτικού γερο-βασιληά που βλέπει τους άλλους να σκύβουν στις προσταγές του και να τον λατρεύουν σαν είδωλο, και που μοιράζει ολόκληρη την περιουσία του στις κόρες του, οι οποίες τελικά τον προδίδουν, εμπεριέχει το βαρύ παράπτωμα που οι Αρχαίοι Έλληνες το έλεγαν "ύβρι"...Ομως στο δεύτερο –και αποφασιστικότερο– μέρος της τραγωδίας, όταν ο Ληρ μένει μόνος, εκεί τον βλέπουμε στις ώρες της αυτογνωσίας και του μεγάλου πάθους να επικοινωνεί με τις φυσικές δυνάμεις, να τις επικαλείται και να τις αναστατώνει. Υπάρχει μία βαθιά έξαρση στην κατάληξη της ιστορίας του Ληρ, μία αποθεωτική μεταρσίωση, όπως δεν την έχει συναντήσει κανείς παρά μόνο στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ» του Σοφοκλή όταν κι εκεί ο ήρωας πλησιάζει την υπέρτατη και ευδαίμονα σοφία. ( κριτική Σπ. Παγιατάκη στην Καθημερινή ).

. "Στοίχημα ζωής" για τον ίδιο χαρακτήρισε ο Ν. Τσακίρογλου τον ρόλο τού Ληρ, σημειώνοντας πως ήταν μέσα στις φιλοδοξίες του από τότε που συμμετείχε με μικρούς ρόλους σε παραστάσεις τού έργου, με πρωταγωνιστές όπως ο Α. Μινωτής και ο Θ. Κωτσόπουλος.

"Δεν είναι απλώς θέατρο, αλλά μιά πράξη λειτουργική, ένα Ευαγγέλλιο, στο οποίο εγγράφονται όλα τα υψηλά νοήματα τής ζωής", είπε, ενώ υπογράμμισε πως ο ίδιος υποτάχτηκε στις οδηγίες τού σκηνοθέτη τής παράστασης, όπως οφείλει να κάνει κάθε ηθοποιός.

. ( από τις εφημερίδες ... )


. Μερικές παρατηρήσεις :

1 . Όταν έγραφα στην προηγούμενη ανάρτηση για το πέρασμά του από την Διεύθυνση τού ΚΘΒΕ, δεν ήξερα οτι συμμετείχε και παλαιότερα στο ίδιο έργο. Κι αναρωτιέμαι πάλι. Δέν έβλεπε τον Κωτσόπουλο και τον Μινωτή όταν έπαιζαν και συμμετείχε κι αυτός εκεί, σε κάθε παράσταση ; Δεν διδάχτηκε τίποτε μετά από δεκάδες επαναλήψεις τού έργου κάθε βράδυ με δύο μεγάλους ηθοποιούς ; Πώς να εξηγηθεί η πορεία του στην Διεύθυνση τού ΚΘΒΕ, η άπειρη Αλλαζονεία και ή Έπαρση ; Πώς δεν αντιμετώπισε καθόλου το θέμα τής ματαιότητας τής Εξουσίας μπροστά στα " υψηλά νοήματα τής ζωής " που, υποτίθεται, διδάχθηκε από την επαφή του με το έργο, όπως ο ίδιος λέει ;

2 . Αφού αναγνωρίζει οτι ώφειλε να υποταχτεί στις οδηγίες τού σκηνοθέτη, ποιός λόγος υπάρχει να το υπογραμμίζει στην συνέντευξη ; Γιατί διατυμπανίζει το αυτονόητο ; Που είναι εδώ η ταπεινότητα ; 'Η μήπως θεωρεί οτι είναι τόσο μεγάλος ηθοποιός που λόγω τής ...μεγαλειότητάς Του, δεν υποτάσσεται στον σκηνοθέτη, δεν τον χρειάζεται, και μόνον αυτοσκηνοθετείται ;

3 . Κι αυτό το τελευταίο μάς φέρνει σε ένα άλλο σημείο. Στην μεγάλη διαφορά Έργων και λόγων. Στην ευκολία που άλλαζε ρόλο· η καθημερινή αυταρχική, δεσποτική πρακτική και συμπεριφορά στο θέατρο από την μιά, ο γλυκός και νουνεχής άνθρωπος που έδινε συνεντεύξεις σε εφημερίδες και κανάλια από την άλλη. Δύο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι, που ελάχιστη σχέση έχει ο ένας με τον άλλο...

4 . Θα μπορούσε να πεί κάποιος το γνωστό : " Δρυός πεσούσης πάς ανήρ ξυλεύεται "... Αλλά μπορώ να πώ κι εγώ, οτι αφ' ενός είναι σαφές οτι ΔΕΝ πρόκειται για Δρύ, ( η σκιά της ήταν μικρή, και η πτώση της δεν ακούστηκε κάν ! ), αλλά και οτι αφ' ετέρου, εάν ξυλεύτηκε από κάποιους, ξυλεύτηκε από αυτούς που ο ίδιος κολακευόταν να έχει στον περίγυρό του, την αυλή του στο ΚΘΒΕ, και που σαν ...βασιληάς Λήρ δεν καταλάβαινε ότι είναι δίπλα του όχι για το ...Μεγαλείο του, αλλά για τα ...ξύλα ! ! !


. Κι είναι κρίμα ! Θλίψη για τέτοια Αυλαία...
...χωρίς ένα χειροκρότημα...

Νικήτας Τσακίρογλου I, ΚΘΒΕ

. Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα στο ΚΘΒΕ και την ( στην πραγματικότητα ) αποπομπή τού Καλλιτεχνικού Διευθυντή του, κάποιες απορίες μου :

. Οι ηθοποιοί που παίζουν τούς τραγικούς ρόλους τών αρχαίων αλλά και νεώτερων συγγραφέων, τούς ...διαβάζουν ;

. Τούς καταννοούν για να μπορέσουν να τούς αποδώσουν στην σκηνή ;

. Πώς μπορεί να "διδάσκεις" από σκηνής στους θεατές σου να μιλάς για την σημασία τού "μέτρου", την ανάγκη αποφυγής τής "ύβρεως", για τήν προσωρινότητα τής εξουσίας και τής όποιας "δύναμης" αλλά και για την ανάγκη ταπεινότητας τού ανθρώπου στη ζωή, και να μην καταλαβαίνεις τίποτε από όσα εσύ o ίδιος λές ;

. Πώς μπορεί όταν σού δίδεται αυτή η ... Δύναμη για διάστημα τριών Χρόνων ( μόλις 3 χρόνια ! ) και από το πουθενά βρίσκεσαι Διευθυντής 300 ανθρώπων και ενός Οργανισμού σε μιά άκρη τής Ελλάδος, να φέρεσαι λές και είσαι ο Καίσαρας και η Κλεοπάτρα, και ο Μάρκος Αντώνιος, και ο Οκταβιανός Αύγουστος μαζί ! ! !

. Ίσως επανέλθω στο θέμα. . . Νομίζω έχει κάποιο ενδιαφέρον.