πάλι βρέχει...

.

.

. πάλι βρέχει . . .

. και κάνει κρύο.

. αλλά

. " το κρύο είναι για να φέρνει τούς ανθρώπους πιό κοντά ".

. Κι η βροχή, για να βρισκόμαστε δυό μαζί κάτω από μια ομπρέλλα....

Υ.Γ. 4/3/2010 : Κι όπως είπε μια καλή φίλη : " κι οι σταγόνες να γίνονται νότες σε ένα έστω και λειψό πεντάγραμμο " ! !

Φθινόπωρο πάλι ( διαφορετικό όμως ! ! )

.
. Φθινόπωρο πάλι !

. Φωτογραφίες από ένα παληό φθινόπωρο. Μια εκδρομή στις Πρέσπες με φίλους. Πολύ παληά, την εποχή τών φίλμ, όταν οι ψηφιακή φωτογραφική μηχανή ήταν μόνο στην Επιστημονική Φαντασία. Άν ήταν κι εκεί.




. Υπήρχε μιά βαρειά ατμόσφαιρα, ο ήλιος κρυμμένος πίσω από τα σύννεφα, κι είχαμε μάθει να υποφωτίζουμε σχεδόν πάντα όταν φωτογραφίζουμε με slides. Έτσι οι φωτογραφίες είναι ακόμα πιό μουντές, "ατμοσφαιρικές", δείχνουν ένα τοπίο που αργότερα για λόγους συντομίας συνηθίσαμε να λέμε "Αγγελλοπουλικό"...

. Όμως αυτό το φθινόπωρο, παρά την συνήθη μουντάδα του, το βλέπω διαφορετικά από το περασμένο φθινόπωρο.

. Τότε περίμενα ένα μικρό πράσινο κλαδάκι να αναδυθεί μέσα από τα πολλά ξερά κλαδιά, που τα φύλλα τους είχαν κοκκινήσει και ετοιμάζονταν να πέσουν, και να μού δώσει λίγη ελπίδα.

. Τώρα γύρω μου, παρά τα ερωτηματικά, τις αγωνίες, την πολλές φορές αιτιολογημένη ανυπομονησία, τις γκρίνιες, ακόμη και κάποιους φόβους, υπάρχουν πολλές αχτίδες που φωτίζουν ένα δρόμο για να βγούμε από την ομίχλη...

. Aκόμη κι αυτές τις μουντές παληές φωτογραφίες τις βλέπω διαφορετικά. Δεν υπάρχει μελαγχολία ή απαισιοδοξία εδώ μέσα. Είναι ένα διαφορετικό Φθινόπωρο που προετοιμάζει, θέλω να ελπίζω, μιά μεγάλη Άνοιξη...

στο φίλο μου...

.
. Η φωτογραφία αυτή, είναι ...συνεταιρική ! Βγήκε στην περιοχή τών Πρεσπών πρίν από πολλά χρόνια. Τρείς καλοί φίλοι, φοιτητές τότε, πήγαμε εκδρομή με τις φωτογραφικές μας μηχανές. Το τοπίο ήταν υπέροχο, φθινόπωρο, ομίχλη, κάπου κάπου ψιλόβροχο, πεσμένα χρώματα, μαγεία !
. Μ' αυτά κι αυτά, τελείωσαν τα φίλμ μου που δεν ήταν και πολλά.



. Κάποια στιγμή καθώς σιγά σιγά επιστρέφαμε, πέρασα μπροστά από αυτήν την αγριοτριανταφυλλιά. Πρόσεξα τις σταγόνες από το ψιλό-βροχο επάνω της. Μαζεύανε το τελευταίο φώς τής μέρας και το ξανά-στελναν στά μάτια μου.
. Αφού δεν είχανε τριαντάφυλλα, λάμπανε με τούς κατακόκκινους καρπούς τους και τούς μικρούς μεγεθυντικούς φακούς τών σταγόνων τής βροχής.

. Φίλμ όμως δεν είχα !

. Έτσι ζήτησα τήν μηχανή τού φίλου μου τού Μήτσου που ήταν πιό προνοητικός, και έβγαλα δύο φωτογραφίες από το ίδιο θέμα : μιά για μένα και μιά γι αυτόν. Το φώς ήταν λίγο, τα ASA το ίδιο, 8 ή 4 η ταχύτητα, κι έτσι είναι λίγο κουνημένη. Μ' αρέσει όμως.

. Σήμερα που είναι η γιορτή του, τού χαρίζω αυτήν τήν ανάρτηση... Ευχαριστώ φίλε...

επιστροφή... ( ; ) με SUMMERTIME

.
. κι επειδή για πολύ παρασύρθηκα από όλο το κλίμα τής μέσω τών εκλογών ανατροπής πραγμάτων που για χρόνια με πνίγανε και τα ένοιωθα σαν μιά βαρειά πέτρα, που σαν Σίσυφος έπρεπε να κουβαλάω κάθε μέρα αλλά ακόμη και κάθε νύχτα, κι αφού κάποια από όσα ονειρεύτηκα δείχνουν να παίρνουν τον δρόμο για την υλοποίησή τους, σήμερα θέλω να ηρεμήσω και να απολαύσω καλή μουσική. Σάς προτείνω λοιπόν το πιό κάτω κομμάτι... Χαλλλαρά !

. είναι οι Ray Brown στο μπάσο, Gene Harris στο πιάνο και Jeff Hamilton στα ντράμς



. κι αν είναι Φθινόπωρο, μιά γλυκειά Άνοιξη είναι έξω, αλλά και μέσα μας...

. και περιμένουμε το καλοκαίρι. SUMMERTIME ! ! !

. πιστεύουμε οτι θα έρθουν καλύτερες μέρες,
- μετά από τα σεμνά και ταπεινά σκοτάδια που σκέπασαν την διαφάνεια και κάθε ιδέα χρηστής και ωφελίμου Διοίκησης για τον Πολίτη,
- μετά την επανίδρυση τού Κράτους τής ρεμούλας στην οποία συλ- λογικά και ξαναλέω Σ·Υ·Λ·Λ·Ο·Γ·Ι·Κ·Α, μιά ολόκληρη Κυβέρνηση επιδίδονταν ανενδοίαστα ( Ομόλογα, Βατοπαίδι, εκχωρήσεις ΟΤΕ, αγορά "Γερμανός", απαξίωση ΔΕΗ και ΟΣΕ ώστε να τα ξεπουλήσουν κι αυτά... ),
- μετά τούς Υπουργούς με τις offshore και τις Βατοπαιδινές συμβολαιογράφους,
- τούς Παυλίδηδες, Στυλιανίδηδες, Χατζηγάκηδες, Μαρκογιαννάκηδες και κάθε είδους Γκιουλέκα πού 'χε ανεβεί στο σβέρκο μας, ( πάλι τα πήρα ! κλείνω εδώ ).

και παρ' όλα αυτά, και πεισματικά,

. Ελπίζουμε ξανά !

. κι αυτό, ήδη μάς κάνει καλύτερους ...

τέλος Εποχής ...

. Όσο γρήγορα έρχεται η Άνοιξη, τόσο γρήγορα φεύγει, παίρνοντας μαζί της, συνήθως, και το καλοκαίρι ( ! )

. Έρχεται ξαφνικά σαν αστραπή, σε μιά στροφή τού δρόμου, στα χρώματα μιάς βιτρίνας, μέσα από μιά ματιά, ένα τηλεφώνημα, και απροειδοποίητα πλημμυρίζει τις αισθήσεις σου, το σώμα σου, σ' ανεβάζει, και μετά από ένα μακρύ χειμώνα λές :

" θα ζήσω ! είναι και ένα ολόκληρο καλοκαίρι μπροστά μας ..."

. ...και πρίν το καταλάβεις, τέλειωσε η Άνοιξη, τέλειωσε και το καλοκαίρι ....


. Το καλοκαίρι που τις περισσότερες φορές δεν έζησες ...

. Δεν πρόλαβες να ζήσεις ...

. Το δείχνει και η Φλαμουριά. Μέσα Αυγούστου, και ήταν αρκετό ένα ζεστό αεράκι για να ξεραθούν τα φύλλα της.

. Προμήνυμα Φθινοπώρου καταμεσής στο καλοκαίρι....

Φραγκφούρτη. 'Ενα φάντασμα...

. βαρειά σύννεφα μαζεύονται πάνω από τούς πύργους τών Τραπεζών και τών Ασφαλιστικών Εταιρειών στην Φραγκφούρτη. Αλλά και στο Τόκιο, την Νέα Υόρκη, το Λονδίνο. Παντού.

. Και σκεπάζει όλους μας . . .

. "Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη." Πάνω από τον κόσμο.


. Μετά από χρόνια πολλά, που όποιος μιλούσε ( ή ακόμη και σκεφτόταν ) φράσεις όπως "πάλη τών Τάξεων" "υπεραξία", "καπιταλισμός" κ.λ.π. ήταν γραφικός, ή παλαιάς κοπής ή οτιδήποτε άλλο,

- που η σκόνη τού καταρρεύσαντος Τείχους είχε σκεπάσει όλον τον κόσμο, και ο θόρυβος αυτής τής κατάρρευσης σκέπαζε κάθε φωνή,

- που ο "φιλελευθερισμός" ( άκου τώρα λέξη για την άγρια εκμετάλλευση κάθε ενός δευτερολέπτου μας ) και η "ελευθερία ( ! ) τών αγορών" θα έφερνε την λύση όλων τών προβλημάτων στον Κόσμο,

- και που όλων το μέλλον ήταν να γίνουν γιάπηδες και να κυκλοφορούν με Cayenne . . . !

. "Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη." ( Karl Marx ). Πάνω από τον κόσμο.

. Και ανοίγουν ξανά τα παληά τα βιβλία· προσέχει ξανά ο κόσμος την λέξη "εκμετάλλευση", την λέξη "υπεραξία", δίνει το σωστό νόημα στην φράση " ελευθερία τής Αγοράς".

. Αλλά θέλει πολύ χρόνο ακόμη όλο αυτό να γίνει Συνείδηση, να γίνει Συμμετοχή, να γίνει Δράση. Ως τότε, είτε με σύννεφα είτε ακόμη και με ήλιο, ένα φάντασμα θα πλανιέται πάνω από τον κόσμο.

Πατάτες

. Ένας πολύ αγαπημένος μου φίλος έχει κάνει ένα μικρό καταφύγιο χτισμένο με πέτρα σε κάποια απόσταση από την πόλη που ζεί.
. Δέν είναι "εξοχικό". Είναι "κτήμα" με μηλιές και άλλα οπωροφόρα, και με θέα ένα βουνό που είναι πρόκληση για επίσκεψη αλλά και φίλος, παρέα στις ώρες χαλάρωσης ή και τής ενασχόλησης με το χώμα, τα δένδρα, το σπίτι.
. Δεν έχω πάει ακόμη. Το σκέφτομαι κάπου κάπου με τυχαίες αφορμές, και χαμογελώ στην ιδέα οτι ο φίλος μου έχει μιά τέτοια ευκαιρία αποδράσεων. Μού αρκεί αυτό.



. Πρίν λίγες μέρες μού έστειλε πατάτες από το κτήμα του, ρόδια και κυδώνια. Όταν τα άνοιξα στο σπίτι μου, αισθάνθηκα σαν να είχα πάει εκεί. Πολλές φορές έχω φέρει στο σπίτι λαχανικά ή φρούτα. Όσο καλά και εάν ήταν, πολύ λίγες φορές αισθάνθηκα οτι αυτά τα αντικείμενα μύριζαν χώμα, οτι βγήκαν από το χώμα κι έφτασαν μέχρι εδώ. Ίσως είναι τ' οτι από το χώμα μέχρις εμένα μεσολάβησε η φροντίδα ( και η χαρά ) τού φίλου μου. Αυτή η φροντίδα και η χαρά που μοιράστηκα μαζί του, ακόμη και χωρίς εκείνος να το ξέρει, ήταν σαν να τα μετουσίωσε. Ή καλύτερα σαν να ξανάδωσε το ξεχασμένο νόημα σ' αυτούς τούς καρπούς.

. Θα ήταν κρίμα σκέφτηκα να μην μείνει κάτι από αυτά τα συναισθήματα. Κι έτσι, αφού δεν μπορώ να γράψω κάποιο διηγηματάκι ή κάποιο ...ποίημα, κάθησα στη 1,00' μετά τα μεσάνυχτα να φωτογραφίζω ...πατάτες ! ! ! και το επανέλαβα και το πρωί με το φώς τής ημέρας...



. Κι οι φωτογραφίες ποίημα είναι. Ένα ποίημα λοιπόν στον φίλο μου, το κτήμα του, τή γής που με λίγα μάς δίνει πολλά...

.

Φθινόπωρο. Πτώσις φύλλων...

. Φθινόπωρο.

. Άργησε νά 'ρθει. Ή αργήσαμε να το συνειδητοποιήσουμε. Εγκλωβισμένοι στις πόλεις, στο καθημερινό τρέξιμο, τις υποχρεώσεις, τη ρουτίνα. Αυτό όμως είναι εδώ.

. Το συνδέουμε με τη βροχή, τη συννεφιά, την απουσία ήλιου, με τα μουντά χρώματα, την πτώση τών φύλλων. Και συχνά θυμάμαι ένα ποίημα που πρίν πολλά χρόνια μού 'χε δώσει ο φίλος μου ο Τζίμης, ό ένας από τους δύο καλούς μου φίλους στο Γυμνάσιο, μιά περίοδο που διαφαίνονταν οτι η απόσταση και η ζωή, σταδιακά θα μάς απομάκρυναν, σε διαφορετικές πόλεις και ότι θα χανόμασταν στις αγωνίες μας για να στήσουμε τα γραφεία μας, τη ζωή μας, να υφάνουμε το κουκούλι που συνήθως καθένας μας κτίζει γύρω του και απο την οικογένειά του για να βρεθεί ξαφνικά να λέει : " ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω..."

. Φθινόπωρο.
. Πτώσις φύλλων
. και Φίλων...


. Φθινόπωρο λοιπόν. Συνδέεται και με το φθινόπωρο στη ζωή τού ανθρώπου. Την κατηφορική πιά πορεία. Αρρώστειες, μοναξιά, αλλεπάλληλες απογοητεύσεις... Το τέλος που κι αυτό έρχεται...

. Μα μέσα στο φθινόπωρο, χωρίς τον ήλιο, με ομίχλη, συννεφιά, τί έκρηξη χρωμάτων στα φύλλα που πέφτουν...


. Και πάντα θα προβάλλει ένα νέο κλαδί που αψηφά τούς καιρούς, και βγάζει νέα, καταπράσινα φύλλα, διψασμένα για ζωή, για ήλιο.
. Για όσο μπορέσουν ακόμη να αντέξουν, όσο μπορέσουν να αναπνέουν και να δέχονται τις ακτίνες τού ήλιου...



. Πριν το χιόνι τα σκεπάσει ...











. Όσο έχει ήλιο.

. Όσο η γής μάς αντέχει...